این هم جواب دوستی  مبتلا به ام.اس که تا حالا بیماری را از فرزندش پنهان نگه داشته وحال مشکلش این است که به کودک خود  که متوجه تغییرات مادرش می شود چه جواب دهد.

من همینجا جواب این دوست عزیزمان را می دهم که این اطلاعات مورد استفاده ی دیگر دوستان نیز قرار بگیرد.

ببین دوست خوب من!حتی کودکان بسیار کم سن وسال نیز تغییرات فیزیکی اندک دروالدین خود را متوجه می شوند وبه سادگی به وجود نگرانی درآنها پی می برند.اگروالدین از صحبت کردن راجع به بیماری اجتناب کنند،کودک تصور می کند که صحیت کردن دراین مورد بسیار نگران کننده و وحشتناک است ولذا سوالات خودرا پنهان می کند.کودکان ممکن است نگرانی های خود را به راحتی بیان نکنند وبنابر این باید به آنها فرصت داد تاآنچه درذهن دارند بیان کنند.این کار باعث می شود تا والدین بتوانند به تصورات غلط فرزند خود پی ببرند وبه اواین اطمینان را بدهند که موضوع آنطورکه وی رانگران کرده است نمی باشد.

واین را بدانید اینکه فرزند ناراحتی و غصه والدین خود را ببیند،خطرناک نیست.اگرچه صحیح نیست  که بار مشکلات والدین به دوش فرزندان بیفتد ولی بروز صادقانه ی ناراحتی و شیوه ی صحیح برخورد باآن ،این موضوع را برای کودک روشن می کند که بروز چنین احساساتی طبیعی و قابل قبول است ومهم طرز برخورد ما در قبال این ناراحتی ها و احساس ناشی ازآن می باشد.بعلاوه این موضوع سبب می شود تا کودک تشویق شود ،احساسات ونگرانیهای خود را نیز بیان کند.مخفی نگه داشتن بیماری ازکودکان پسندیده نیست،بلکه باید بازبان خاص آنها رادرجریان امورقرارداد تازمینه برای ابرازاحساسات نهفته ی آنها فراهم شود.