دربرخورد بابیماران ام اس ،علی رغم تمام مشکلات و رنجهای  پنهانشان  وتمام ناملایمات و بی مهری هایی که مسئولین در حقشان روا می دارند،دنیاهایی می بینی ،پر از شور و شعف، مهر و صفا،یه عالمه  احساسات صاف و قشنگ که به اندک نسیمی متبلور می شود.

این بیماری اغلب افراد باهوش و جوان وحساس جامعه و آنطور که گفته شده  بیشتر افراد زیبا رورادرگیر می کند به همین دلیل به بیماری مه رویان هم معروف است.

اغلب این بیماران،افرادی جدی ،فعال ،مصمم ودارای لطافت طبع  و  نگاه  ژرف ،قوای روحی و فکری  بالا  و دارای اراده ای قوی هستند.

درطول بیماری با دوستانی آشنا شده ام که  دلشون قدریه دریاست وآنقدر اندیشه بالغ و رسایی دارند که همین اندیشه خوب و والاشون ،دردشان را صفا می دهد و از همین هم نسخه زیبایی برای دادن امید به دیگران و خلق نگاهی نو به زندگی می پیجند و دردشان را با نگاهی زیبا طرب می بخشند و یاد می دهند که درد موجب تطهیر روح است،یادمیدهند ، درد مانع عشق ورزیدن نیست وبه نیروی عشق درد ورنجشان را جلا می بخشند.نشان میدهند، باکی ازطوفان دردندارند ،آنجاییکه خوب بلدند قایقشان را  به حرکت درآورند.

حال با تمام این اوصاف ،وقتی می بینم در نشر اخبار مربوط به ام اس ،ناتوانمندترین عکس را ضمیمه آن می کنند و تجلی های ضعیف و نادرست ازاین بیماری ارائه می دهند ،دلم می لرزد.اینها دریک بیمار ام اس دنبال چه می گردند؟چرا انتظار ضعف و ناتوانی ازاین بیماران دارند؟مگر نمی دانند:هرانتظاری می تواند منجر به عمل گردد؟!!چرا ساختهای شناختی غلط و معیوب را دراذهان نسبت به این بیماری بوجود می آورند؟!طوری که آنهایی که تازه به این بیماری مبتلا شده اند وقتی درموردش سرچ می کنند با تلاقی آن عکسها و  با خواندن این جمله :وسرانجام ،این بیماری منجربه فلج کامل می گردد دچار ترس و وحشت می گردند.این چه سرانجامی است که پیچیده می شود و در اغلب خبرها آورده می شود.لطفابا القای ناصحیح این سرانجام ها ُآن را به باورمبدل نکنید،این سرانجام ، به قدرت فکر و ذهن خودم بسته است که رفتار واعمالم را راهبری می کند نه پبش بینی های ما یوس کننده ی شما.این بیماری باتمام سرکشی ها و عصیانهایش  افسارش خوب دستم است و بلدم به نیروی همت و اراده ام رامش کنم.

بله ام اس دردها و فراز ونشیب های زیادی در پی دارد اما این به معنی پایان همه چیز نیست و این بیماران با توسل به چراهای فراون زندگی اشان ،چگونه زیستن با این درد را خوب بلدند واغلب  با قوای روحی و ذهنی فراوانی که دارند خیلی راحت با آن کنارمی آیند و باورشان آنقدر متبلور هست که توانایی را دراوج درد به نمایش می گذارند.و اینچنین بادرخشندگی بیشتر ظاهرمی شوند ودردرون رنج آسایش را حس می کنند و به قول مولوی:

طبعم چو حیات یافت ازجلوه ی فکر

آورد عروس نظم درحجره ی فکر

این یکی دوروزه که برای انجام امور درمانی ام تهران بودم و اغلب، وقتی کارامو ردیف می کردم می پرسیدند :بیمارت کو؟ووقتی می گفتم خودمم ،یه نگاه سراپا بهم می انداختند و باچشمهای گردشده ،ازم می پرسیدند:یعنی شما، با این همه شور و حال، ام اس دارید؟؟/

دلم می گیرد از انتظار ناتوانی که از آدم داشته باشند ،من باوجود این بیماری هیچ قصوری در هیچ کاری تا حالا نداشته ام که هیچ و بهتر و قوی تر از دیگران درزمینه ی کاری خودم عمل کرده ام .و راستشو بخواین دوست  دارم در حین بیماری ام هم بهترین و باارزشترین جنبه ی وجودی خودرا ظاهر سازم.

 دست اندرکاران محترم! حال که ما بیماران، درنهایت بی توجهی و بی مهری  قرار داریم و  به میمنت بی عنایتی ها،متضمن پرداخت هزینه های کلان و مشکلات تهیه دارو ..........هستیم .لطف کنید و فقط ارزش وجودی ما را ارج نهید و ما را بعنوان افراد ناتوان و ...............تجلی ندهید و اینگونه عمدا یا سهوا بسوی ناتوانی امان سوق ندهید وبدانید:

آنچه را گنجش توهم می کنید               زان توهم گنج را گم می کنید

و بازبدانید:

اگر امکانات و تسهیلات لازم ازنظر پزشکی و غیره برای بیماران ام اس مهیا شود،قدرت عشق و شکوه اینها بطرف سازندگی بیشتر سوق پیدا می کند و بدان:

آنچه درتوان و نیروی من است،حس زیبای خدایی است واگر این به من القا شود ،با به جا آوردن آن ،روحم آسایش خواهد یافت .پس با ایجاد ساختهای شناختی غلط حس زیبای مرا خدشه نینداز.من پر از شوق زیستن هستم.

این هم نمونه تصاویر  الصاقی نامرتبط بااین بیماری درخبرهای مربوط به MS :