برای بسیاری ازاشخاص تفکرمنفی عادت می شود ،عادتی ناپسندکه به مرور به اعتیاد می انجامد.این هم مانند الکلیسم یا مصرف مواد و...،نوعی بیماری است.اینان هیچ لذتی اززندگی نمی برند،ونه تنها خود که اطرافیانشان را بارفتارهای نسنجیده وایرادگیری های بی منطق می رنجانند.در برخورد با هررویداد یا موضوعی دنبال جنبه های منفی آن هستند ودر کل نگرش منفی نسبت به امور دارند.

 کامنتی داشتم از دوست خوب وبزرگواری که به نوعی درگیر این نوع افکار است گاه گداری این نگرش منفی اشون را درکامنتهایشان نشان می دهند.بنابراین این پستم جاری ام درجواب کامنتی است که ایشان اخیرا برایم گذاشته اند.

دوست عزیز ونیکم آقایاخانم سرکاراستوار شما گفته اید برایتان عجیب مینماید باوجود این بیماری وعواقب وحشتناک آن چطور مینویسم و می خندم وبه تفکر مثبت دعوت می کنم و بی خیالم نامیده ای..

دوست عزیز م این حرفها ونظرشمابرگرفته از نگرشهای شخصی خودتان است.میدانید دربحث نگرشها افرادخودعلت هستند واین اندیشه ها وافکارهستند که به حوادث وشرایط معنای مثبت یامنفی میدهند.ازاین منظر،میتوان دردرون سختیهاآسایش را حس کرد ودرعمق جهنم بهشت جاودان راخلق کرد به قول صائب:دردل دوزخ بهشت جاودان داریم ما.فقط بارفتن به اعماق حوادث وخیرانگاری مصائب وبهره گیری ازنتایج سازنده آن است که میتوان گنجینه های حیات را بازیافت ودراوج گرفتاری به لذت پنهان ناشی ازخاصیت مثبت آن دست یافت.به نظرم هرتجربه دردناکی درزندگی به مثابه یک معلم گرانمایه عمل می کند.آموختن نزداین معلم مارابادرسهای اساسی زندگی آشنا می کند ومهارتهای زندگی رادرماپرورش می دهد.

آری باشرایط فعلی وباوجود بیماری صعب العلاج ام اس دردها وسختی های زیادی را ازنظرجسمی تجربه می کنم ولی این به معنای پایان همه چیز نیست وهمه دردهابرایم فقط به حکم تجربه است .هنوز بهانه های زیاد وخوبی برای درست زیستن دارم که هرکدام اینها جای شکر خودرا داردپس خدارا شکر گزارم که هنوز زندگی فعال خود رادارم،شکر می گویم که میتوانم لحظات مسرت بخشی برای خود واطرافیانم فراهم سازم،شکر می گویم که تکیه گاه و امیدبخش افرادی هستم که امیدوارنه دست یاری بسویم می گشایند و ومرا همراز وهمراه خود قرار میدهند.دوست من شما مگر چه تعریفی اززندگی دارید ومعنای آنرا درچه میدانید؟!!!!!چرافکر می کنید با تلنگری ازدرد ورنج باید زندگی را به خود و اطرافیان تلخ کرد ؟  میدانید!این بیماری ورنج حاصل از آن دریچه جدیدی به روی زندگی ام باز کرده و دیدم را نسبت به زندگی وسیع تر کرده واینک بیشتر وبهترازقبل قدر لحظه هایم را میدانم ودردهاورنجهایمرا بعنوان جز ئی اززندگی ام پذیرفته ام.

درک رابطه میان بلاها باسازنده بودن ومثبت انگاشتن آنها درآغاز زندگی قدری دشوار
،ناسازگار وناهنجار می نماید امابادوراندیشی و،عاقبت اندیشی است که میتوان درپس حوادث به ظاهر تلخ ثمره شیرین آنراازهم اکنون چشید مشروط براینکه قدرت چشایی ماتسلیم حال والان واینجا نباشد بلکه فراتر ازدایره اکنون به پیامد نهایی آن بیاندیشید آنگاه همه چیز معنایی متفاوت به خود می گیرد وزندگی زیباتر ومعنادار می گردد.

دوست عزیز! هرفرد می تواند دراوضاع ناگوار خویش تصمیم بگیرد که ازنظرروانی وروحانی چه روشی پیش بگیردپس چه بهتر که بتوانیم برای دردها ی خویش معنایی بخشیم و به قول بزرگواری" اگرباید مرد چرانباید علت ومعنایی در آن مرگ باشد". وباز به قول همان بزرگوار "اگرفردی دانست که رنج کشیدن سرنوشت اوست ،باید آنرا چون وظیفه ای بپذیرد .باید بپذیرد که حتی دررنج بردن نیز او یکتاست ودراین دنیا تنها ودیگری نمی تواند باررنج او را بدوش بکشد،این فرصت یگانه ی اوست که چگونه این باررابه منزل برساند"

دوست خوبم بیماری شما بسیار بدتراز هربیماری صعب العلاج است و بهتراست که در درمان آن بکوشی.وباز به یادداشته باش آن کسی که بهشتی می اندیشد بهشت رادرذهن ودل خود خلق می کند وبهشت نسیه رادرآن نقد می کند.به قول حافظ :

من که امروزم بهشت نقدحاصل می شود          وعده ی فردای زاهدراچرا باورکنم

برای شما وهمه دوستان خوبم آرزوی توفیق دارم

 پیوست:وبلاگ گروهی ام اس  را هم آپ کردم.